"O kadar yanlizim ki!"

Dünyaya küstügüm zamanlarda, ic ceke ceke aglarken, aklimdan gecen tek cümle. Ha bir de " neden kimse beni anlamiyor"... En nefret ettigim huylarimdan biri de kendi dünyamda yasamam ve karamsarligim...

Cerkezköye ilk gittigim zamanlar kendi kendime cok kiziyordum. Ailemden, arkadaslarimdan, isimden, kurulu düzenimden ettim kendimi, evlendim, sürüklendim geldim diye cogu kez pisman oldum. Peki sonra ne yaptim, 3 sene sonra ayni seyi yaptim, bu kez de Almanyaya yerlestim. Önce önümdeki Lego parcalariyla yeni bir dünya kurdum kendime, tam icine kendimi koyacakken, yine kendi ellerimle bozup yenisini yapmaya basladim. Her seferinde daha iyisini yapmam gerekirken, beceremedim. Tüm bunlarla ugrasirken hayati kacirdim. Ailem var dedim, onlar bana yeter dedim ama sonra anladim ki ailem de beni cogu zaman anlamiyor, onlarin yanindayken de yanlizim.

Bir tek sende kendimi buldum, senin sesinle mutlu oldum, senin nefesinde huzur buldum. Ama senin de bana sirtini döndügün zamanlarda ben yine yanliz kaldim, sessiz kaldim, nefessiz kaldim.